Artikel

Mijn elfstedentocht.

Bij elke winter als er misschien weer een elfstedentocht komt, moet ik aan Manfred de Graaf denken.
Deze heb ik dan ook genoemd in één van mijn verhalen.
lees hier maar onder:
Hoe laat zou het zijn, hoelang lag ik hier nu alweer, deze vraag stelde ik mijzelf elke keer!
Maanden leken jaren!

Mijn zoon had een afscheidsfeest op school, natuurlijk ben ik er altijd bij geweest!
Elke ouderavond,ieder feestje, elke diploma uitreiking, al was het maar een zwemdiploma!
Jaren werkte ik mee in het bedrijf van mijn man.
Aanhanger achter mijn auto, om materialen naar het werk te brengen.
Met mijn twee dochters de meubels aan de kant zetten, om de kamer als een balletzaal te gebruiken!
Ik ben zelf vroeger een balletdanseres geweest, en het is heerlijk om het met je dochters te herhalen.
Maar dat was nu ineens voorbij!
Een val in de keuken was het einde van normaal lopen, dansen, en het meedraaien in het gezin en samenleving.
Het uitgaan met je man, en het vergeten worden door vrienden, kennissen, en sommige familieleden!
Ach, het is ze niet kwalijk te nemen, iedereen heeft zijn eigen drukke leven, het leven gaat door!
Vanmorgen zei mijn zoon: "zielig hè mam, dat Jopie's moeder niet op het feest kan komen"?
"Ja ze heeft griep, maar ik kan toch ook niet komen"?
"Ja, maar dat is wat anders, u bent al zo lang ziek"!
Ja, het werd een gewone zaak die er al bij hoorde!
Wat duurde die dagen lang, het enige wat voor mij overbleef was schrijven.
Al mijn gevoelens schreef ik van mij af!
Maar ik zou vechten om weer de"oude"te worden!
Ach, ik zal wel niet helemaal meer dezelfde blijven, je krijgt een andere kijk op het leven!
Ik was te lang alleen geweest!
Twee keer had ik een lange tijd in het ziekenhuis doorgebracht, maar zonder resultaat.
Je ging dan wel in een rolstoel af en toe naar buiten, maar ik wilde zo graag met mijn kinderen naar de ijsbaan of naar de stad!
Als iedereen de deur uit was, deed ik met heel veel moeite mijn benen uit bed.
Ik probeerde er op te staan, ik moest me wel overal vasthouden.
Elke dag iets langer, o het ging natuurlijk niet zonder pijn!
Maar ik wilde weer bij het"leven"horen!
Elke middag kwam de therapeut oefeningen met mij doen.
Een paar dagen voor mijn verjaardag zei hij: "ik denk dat u maar krukken moet laten halen,
het gaat zo goed met u"!
Toen mijn man en kinderen s'avonds thuis kwamen , vroegen ze mij: "wat wilt u eigenlijk voor uw verjaardag"?
"Krukken, want ik ga weer lopen", zei ik!
Elke week kreeg ik een injectie in mijn rug voor de pijn, maar het is het allemaal waard geweest, want ik zal nooit die dag meer vergeten dat ik zelf weer naar het toilet kon lopen!
Op een dag kleedde ik mij vlug aan, en ging voordat de therapeut kwam alleen met mijn krukken naar buiten!
Heel voorzichtig liep ik naar het huis van de therapeut.
"Maar mevrouw hoe komt u hier"?
"Alleen", "maar dat kan toch niet", "waarom niet"?, zei ik lachend, "ik ben er toch"?
Thuis gekomen was ik uitgeput, maar met een voldaan gevoel!
Het was winter de elfstedentocht werd geschaatst, ik had nu de tijd om daar naar te kijken.
De meeste moesten een grote strijd aangaan om de eindstreep te halen, ik voelde met ze mee!
In het voorjaar komt elk jaar de Hiswa in Amsterdam, ik weet dat mijn man er altijd graag heen wil.
Verleden jaar had hij het ook al overgeslagen.
"Hé, zullen we zondag naar de Hiswa gaan"?, vroeg ik hem.
"Ja graag, maar zal ik dan een rolstoel halen"?
"O nee, ik kan toch weer lopen"!
Eenmaal in Amsterdam aangekomen, moesten wij de auto nogal ver weg zetten.
Ach, we hebben toch alle tijd!
Het was gelijk een goede oefening, en een hele fijne middag!
Toen we weg gingen merkte mijn man wel dat ik heel erg moe was geworden.
"Als je nu even hier blijft zitten, dan haal ik de auto even op"!
"Nee, ik wil zelf naar de auto lopen"!
Aan de arm van mijn man deed ik stapje voor stapje.
Stromen mensen liepen mij voorbij, op dat moment dacht ik aan de woorden van Manfred de Graaf die de elfstedentocht geschaatst had!
Hij zei aan het einde: "het leek wel alsof ik stil stond, iedereen ging mij maar voorbij"!
Ja, het leek mijn elfstedentocht wel!
Eindelijk zag ik onze auto staan, en vlak bij de auto aangekomen hoorde ik ineens juichen,een muziekkorps begon te spelen.
Onze auto stond op de parkeerplaats van een voetbalveld, waar net een wedstrijd zou beginnen.
Met tranen in mijn ogen zei ik tegen mijn man: "ik heb het gehaald, dit is de eindstreep hoor maar ze spelen voor mij"!
Ik heb mijn elfstedentocht gehaald, ja ik hoor er weer bij, ik leef weer!
Jammer dat de kinderen nu niet meer op school zitten!




Hoe laat zou het zijn, hoelang lag ik hier nu alweer, deze vraag stelde ik mijzelf elke keer!
Maanden leken jaren!

Mijn zoon had een afscheidsfeest op school, natuurlijk ben ik er altijd bij geweest!
Elke ouderavond,ieder feestje, elke diploma uitreiking, al was het maar een zwemdiploma!
Jaren werkte ik mee in het bedrijf van mijn man.
Aanhanger achter mijn auto, om materialen naar het werk te brengen.
Met mijn twee dochters de meubels aan de kant zetten, om de kamer als een balletzaal te gebruiken!
Ik ben zelf vroeger een balletdanseres geweest, en het is heerlijk om het met je dochters te herhalen.
Maar dat was nu ineens voorbij!
Een val in de keuken was het einde van normaal lopen, dansen, en het meedraaien in het gezin en samenleving.
Het uitgaan met je man, en het vergeten worden door vrienden, kennissen, en sommige familieleden!
Ach, het is ze niet kwalijk te nemen, iedereen heeft zijn eigen drukke leven, het leven gaat door!
Vanmorgen zei mijn zoon: "zielig hè mam, dat Jopie's moeder niet op het feest kan komen"?
"Ja ze heeft griep, maar ik kan toch ook niet komen"?
"Ja, maar dat is wat anders, u bent al zo lang ziek"!
Ja, het werd een gewone zaak die er al bij hoorde!
Wat duurde die dagen lang, het enige wat voor mij overbleef was schrijven.
Al mijn gevoelens schreef ik van mij af!
Maar ik zou vechten om weer de"oude"te worden!
Ach, ik zal wel niet helemaal meer dezelfde blijven, je krijgt een andere kijk op het leven!
Ik was te lang alleen geweest!
Twee keer had ik een lange tijd in het ziekenhuis doorgebracht, maar zonder resultaat.
Je ging dan wel in een rolstoel af en toe naar buiten, maar ik wilde zo graag met mijn kinderen naar de ijsbaan of naar de stad!
Als iedereen de deur uit was, deed ik met heel veel moeite mijn benen uit bed.
Ik probeerde er op te staan, ik moest me wel overal vasthouden.
Elke dag iets langer, o het ging natuurlijk niet zonder pijn!
Maar ik wilde weer bij het"leven"horen!
Elke middag kwam de therapeut oefeningen met mij doen.
Een paar dagen voor mijn verjaardag zei hij: "ik denk dat u maar krukken moet laten halen,
het gaat zo goed met u"!
Toen mijn man en kinderen s'avonds thuis kwamen , vroegen ze mij: "wat wilt u eigenlijk voor uw verjaardag"?
"Krukken, want ik ga weer lopen", zei ik!
Elke week kreeg ik een injectie in mijn rug voor de pijn, maar het is het allemaal waard geweest, want ik zal nooit die dag meer vergeten dat ik zelf weer naar het toilet kon lopen!
Op een dag kleedde ik mij vlug aan, en ging voordat de therapeut kwam alleen met mijn krukken naar buiten!
Heel voorzichtig liep ik naar het huis van de therapeut.
"Maar mevrouw hoe komt u hier"?
"Alleen", "maar dat kan toch niet", "waarom niet"?, zei ik lachend, "ik ben er toch"?
Thuis gekomen was ik uitgeput, maar met een voldaan gevoel!
Het was winter de elfstedentocht werd geschaatst, ik had nu de tijd om daar naar te kijken.
De meeste moesten een grote strijd aangaan om de eindstreep te halen, ik voelde met ze mee!
In het voorjaar komt elk jaar de Hiswa in Amsterdam, ik weet dat mijn man er altijd graag heen wil.
Verleden jaar had hij het ook al overgeslagen.
"Hé, zullen we zondag naar de Hiswa gaan"?, vroeg ik hem.
"Ja graag, maar zal ik dan een rolstoel halen"?
"O nee, ik kan toch weer lopen"!
Eenmaal in Amsterdam aangekomen, moesten wij de auto nogal ver weg zetten.
Ach, we hebben toch alle tijd!
Het was gelijk een goede oefening, en een hele fijne middag!
Toen we weg gingen merkte mijn man wel dat ik heel erg moe was geworden.
"Als je nu even hier blijft zitten, dan haal ik de auto even op"!
"Nee, ik wil zelf naar de auto lopen"!
Aan de arm van mijn man deed ik stapje voor stapje.
Stromen mensen liepen mij voorbij, op dat moment dacht ik aan de woorden van Manfred de Graaf die de elfstedentocht geschaatst had!
Hij zei aan het einde: "het leek wel alsof ik stil stond, iedereen ging mij maar voorbij"!
Ja, het leek mijn elfstedentocht wel!
Eindelijk zag ik onze auto staan, en vlak bij de auto aangekomen hoorde ik ineens juichen,een muziekkorps begon te spelen.
Onze auto stond op de parkeerplaats van een voetbalveld, waar net een wedstrijd zou beginnen.
Met tranen in mijn ogen zei ik tegen mijn man: "ik heb het gehaald, dit is de eindstreep hoor maar ze spelen voor mij"!
Ik heb mijn elfstedentocht gehaald, ja ik hoor er weer bij, ik leef weer!
Jammer dat de kinderen nu niet meer op school zitten!