ZOEF... ZOEF... ZOEF...

"Morgen de nette kleren aan jongens, niet vergeten! We gaan naar Prins Claus!"

Zo drukte in mei 1968 mijn meester van de Rooms-katholieke jongensschool Christus Koning ons op het hart om toch vooral 'netjes' de volgende dag naar de opening van de nieuwe Kennedybrug in Maastricht te gaan. De uren daarvoor waren we druk in de weer geweest met het maken van vlaggetjes om mee te zwaaien en had de meester ons uitgelegd dat prins Claus met prinses Beatrix was getrouwd, maar dat hij geen koning zou worden als zij tot koningin zou worden gekroond. Moeilijk te bevatten voor een 9-jarig Maastrichts jochie uit de vierde klas, dat wel wist dat het koningshuis ergens in Holland 'stond', maar zelf nog nooit 'daarboven' was geweest. En nu zou helemaal uit Holland prins Claus komen om onze nieuwe brug te openen. Dat mochten we niet missen!

In ons beste kloffie gingen we daags erna op pad, keurig in de rij lopend, toch zeker wel een uur. Dat het miezerig weer was maakte niet uit, wij zouden immers met eigen ogen gaan zien hoe dè Prins een lint zou doorknippen om de brug te openen. Tenminste, dat had de meester ons verteld. Samen met honderden andere Maastrichtse schoolkinderen stelden we ons op langs de kant van de lange, lange toegangsweg tot de brug. Het regende inmiddels gestaag, maar wat kon ons dat schelen?

Zoef ..... zoef..... zoef....... nog voor we het in de gaten hadden raasden drie zwarte limousines langs ons heen. "Prins Claus, prins Claus" klonk het opgewonden. Met grote ogen keken we naar de meester om te horen hoe het nu verder zou gaan met ons en de prins. Maar het enige wat hij zei was: "In de rij staan, lopen en op de stoep blijven!" De tocht terug naar school in de Maastrichtse buitenwijk Caberg duurde langer dan de heenweg..... De meester repte met geen woord meer over ons verregende Claus-loze uitje. Vele jaren later, riep een van mijn collega-fotoredacteuren bij het Historisch Archief van het ANP van achter haar iMac ineens: "Richard! Maastricht!! Iets met een brug!". In een flits wist ik wat zij op haar beeldscherm had staan! In no time stond ik naast haar. En toen zag ik na 42 jaar eindelijk wat ik als kind had willen zien: de opening van de John F. Kennedybrug, zonder schaar, zonder lint, maar wel met zoef-zoef-prins Claus.